27/07/2019 Dag 27: Haying

Ik begon deze voormiddag met een trail ride om tien uur voor drie mensen. Onder de vier mensen gebruiken we maar één gids dus ik was alleen. Weeral reed ik Bella. Ondertussen hebben we allemaal onze paardjes gevonden. Elise en Sugar, Kat en Amber, Marielle en Kisses, Alice en Sugar en ik en Bella. Enkel Sofia moet nog een paardje vinden maar dat komt wel. Mijn rit ging heel goed. Kat en Christina vertrokken met Holly op een rit van drie uur.

Toen ik terug kwam was het al bijna tijd voor lunch. Ik had de drie traagste paardjes omdat de rest nodig was voor de rit van drie uur. Na de lunch konden Elise en ik ons klaarmaken voor onze rit om twee uur. We hadden zeven mensen voor een uur. Ze bestond uit een groep van drie en een groep van vier. Die van vier waren vier meisjes van 15 en 16 jaar. Heel toffe meiden. Die van drie was een vrouw met een man en een dochter. De vrouw vertelde dat ze vroeger bij Jim en Dolly kwam rijden en dat ze vroeger een barrelracer was. Ze dacht dat ze alles wist. We moesten haar dus ook niet uitleggen hoe ze alles moest doen. Bij het terugkomen moet iedereen altijd blijven zitten tot iemand hun paard vast heeft. Dan moeten ze zo afstappen dat beide voeten uit de beugels zijn voor ze van het paard glijden. Wij doen het altijd voor zodat iedereen het juist doet. Toen de vrouw wilde afstappen deed ze het niet zoals wij het hadden gezegd. Ze liet haar linker voet in de beugel en kwam vast te zitten. Ze probeerde hem los te krijgen maar viel daardoor achterover op de grond. Hierdoor schrok Lily, het paard, en begon ze achteruit te stappen. De vrouw werd over de grond meegesleurd. Blijkbaar wist ze dus toch niet alles.

Na onze rit moesten Elise en ik eerst mee met Dolly om Jess te gaan helpen. De rest van de meiden vertrokken meteen op een volgende trail ride met zeven mensen. Jess had iets extra nodig voor aan de traktor zodat het maken van de bollen hooi beter ging. Toen dat opgelost was konden we terug naar de ranch en deed ik alle klusjes. De meiden waren nog op hun rit en Elise wou snel nog bellen met het thuisfront. Ik vond het niet erg om de klusjes te doen.

Nadat de meiden terug waren en we alle paarden weer op de wei hadden gezet, konden we beginnen aan het binnenhalen van het hooi. Christina was ondertussen terug naar huis vertrokken. Ze bleef niet zo lang deze keer. Jim was pakken hooi aan het maken en wij moeten ze op een grote wagen laden. Vorige keer vond hij dat we er uit zagen als quote “a bunch of cats running around on the field”. Deze keer was King James meer tevreden want hij zei dat “it didn’t hurt my eyes”. Wat positief is. Wij vonden dat het heel vlotjes verliep.

Tot we onze wagen heel hoog hadden geladen en naar de achterkant keken. Niemand had ons verteld hoe we de pakken moesten tassen en dat was de zien. De hele stapel leunde naar rechts en er moesten nog heel wat pakken bij komen. We probeerden het wat op te lossen. Uiteindelijk kregen we alle pakken op de wagen en achterin de pick-up. Het zag er goed uit tot we begonnen te rijden. Alice zat met Kat op de hoge stapel hooi. Alice voelde de pakken bewegen en riep nog “it’s moving! Hold on!” voordat ze met de pakken hooi mee naar beneden viel. We sprongen van de wagen om te zien of Alice in orde was. We vonden haar tussen de pakken hooi. Gelukkig had ze niets en het lachen kon beginnen. Het zicht van alle pakken die naar beneden vielen en Alice haar benen die er mee bovenuit staken was te grappig.

Jim kwam ons redden met de grote truck en we tasten een groot deel pakken over. Nu konden we verder rijden. Onze job was nog niet klaar. Jim en Elise gooiden de pakken hooi naar de hooizolder. Wij moesten ze aanpakken en wegtassen. Deze keer kregen we instructies hoe we het moesten doen. De wagen en de pick-up haalden we helemaal binnen. De truck reden we binnen en doen we morgen. Het was half negen toen we aan tafel gingen. Marge, de moeder van Dolly, had voor ons gekookt. Na het eten was eigenlijk het plan om nog s’mores te maken maar iedereen was zo moe dat dat er niet meer van is gekomen.